بین تمام دنیاهای مجازی، وبلاگ یک ویژگی خاص داشته برام که هیچوقت با آدمای حقیقی زندگیم در خصوصش صحبتی نکردم و دوستانم همه از دم مجازی بودند! البته خیلی از رفقای وبلاگی رو از نزدیک دیدم و یا دست کم معاشرتمون رو به شبکههای اجتماعی دیگهای که حاوی اسم و رسم حقیقیمون بوده ارتقا دادم ولی حالت برعکسش توی این دنیا به هیچ عنوان پیش نیومده.
برای همین حس میکنم اینجا جنبهی درونگرای شخصیتم بیشتر فرصت جولان داشته و حتی میتونم بگم نسبت به فضاهای دیگه خیلی کمتر احتیاج پیدا کردم به زدن نقاب و نقش بازی کردن و ...
از تجربهی دوران بلاگفا چیز زیادی به خاطر ندارم که فعالیت و دوستیهام هم خیلی محدودتر بود ولی اون چند سالی که توی بیان حضور داشتم برام خیلی زندهتره. حتی با وجود اینکه خیلیها رو دیگه به یاد نمیارم، بیشتر خاطرات و صحبتای مشترکم با دوستام از ذهنم پاک شدند و بدتر از همه اینکه بعد دور شدن از فضای اینجا همون چندسال قبل تمام ارتباطاتم با رفقای وبلاگی توی بقیه شبکههای اجتماعی رو پاک و قطع کردم تا دیگه به ذهنم خطور نکنه که برگردم...
آره با همه این احوال اینجا هنوز برام زندهست و چقدر دلتنگ دوستانی هستم که الان نیستند...
