ریشه در باد

گاهی اوقات حس می‌کنم شبیه یک سرباز توی جنگ جهانی اول هستم که یک گوشه‌ی کانالی که حکم سنگر رو داره نشسته. روی سطح زمین هم همین‌طور گلوله و توپ و ترکشه که میاد و می‌ره و نمی‌شه از اون سنگر سر بلند کرد. جنازه‌ی هم‌قطاراش کنار دستش افتادن و دشمن در حال پیشروی هم به زودی اونجا رو تسخیر می‌کنه...

با خودش فکر می‌کنه صبر کنه تا اسیر بشه، یا به صورت انتحاری بزنه به دل دشمن و یا اینکه خودش تر و تمیز کار رو تموم کنه...

توی این حال و احوال تکیه می‌ده به دیواره‌ی سنگر، سیگاری روشن می‌کنه و عمیق‌ترین پک‌های ممکن رو می‌زنه در حالی‌که تمام آدم‌های زندگیش و خاطراتشون همین‌طور پی در پی جلوی چشماش رژه می‌رن...

اینجاست که فقط می‌شه لبخند زد، میون اون همه شلوغی سکوت کرد و یک لبخند تلخ رو مهمون لب‌ها کرد...